Alleen op de wereld

Als we wakker worden zijn alle bootjes om ons heen verdwenen. Niet alleen alle bootjes maar ook de stad, de kademuur waar we achter liggen, de rotsen en strand. We zijn ineens helemaal alleen op de wereld. Wij en de mist.
Na schooltijd is het eerste bootje terug in zicht als een schim. We kleden ons warm aan, stappen in ons bijbootje om boodschappen te gaan doen en vertrekken naar het dorp.  Tot onze verbazing is daar geen mist, loopt iedereen in een t shirt en missen we onze zonnebril. Dat op een afstand van 400 meter. Finistere wordt ook wel gezien als het einde van de camino naar Santiago. Je ziet hier pelgrims en een stadshostel waar je alleen in mag als je door middel van stempels kunt aantonen dat je te voet, met de fiets of te paard bent gekomen. Je mag dan 1 nacht daar verblijven. De pelgrims die we hier tegen komen, komen heel puur op ons over. We spreken een pelgrim die vertelt huilend gevlucht te zijn vanuit Santiago naar hier.  Nadat ze hier is bijgekomen gaat ze het deze week nogmaals daar proberen. Mensen zijn allemaal super vriendelijk en zoeken regelmatig contact voor een kort kletspraatje. Zij zijn over de indruk dat we hier zeilend gekomen zijn terwijl wij onder de indruk zijn van het feit dat zij zijn komen fietsen of lopen.
Ondanks de mist besluiten we de afgesproken strandborrel door te laten gaan. De mist die even optrok is weer helemaal terug, we zagen hem letterlijk de baai in komen waaien. De bemanning van dr Dutch vaart langs de boten om te zeggen dat zij alvast naar het strand gaan.  Erg grappig om in de 10 minuten die daar op volgen overal 2pk herrieschoppers te horen die achter bijbootjes hangen hier.  We zien niets maar iedereen maakt zich blijkbaar klaar. Het strandje varen we in eerste instantie voorbij door de mist, totdat we Tim horen roepen en het rode shirt van Jelle zien als een vage vlek in de mist. die al met de Dutch mee was. Zij waren al met de Dutch mee gevaren.
Wat volgt is een gezellige borrel met de bemanning van de Dutch, de Rings, de Matjas, de Shalom en wij. We komen opvallend veel Nederlandse boten tegen op dit moment. De kinderen genieten op het strand en tussen de rotsen. Regelmatig verdwijnen ze lange tijd helemaal uit zicht om vervolgens lichtelijk te verdwalen en helemaal via de stad via de andere kant terug te komen.  Op hun blote voeten vinden ze wegen tussen rotsen en door straatjes, baden ze door het water en genieten van het avontuur. De walkytalky's die we ze me hebben gegeven om contact te houden hebben natuurlijk spontaan geen ontvangst. De borrel gaat met een paar boten over in een strand barbecue. Er wordt een tochtje gemaakt langs wat boten en zo scharrelen ze een barbecue en wat lekkere dingen bij elkaar. Dit zijn momenten die je voor altijd bij blijven. Helaas moeten wij iets eerder afhaken omdat er bij mij een behoorlijke hoofdpijn opkomt die ik niet onder controle krijg. Om 22.00 uur varen wij terug met de jongens vechtend tegen hun tranen. Ze waren nog lang niet klaar.  Wat hebben we allemaal genoten ( en wat zit iedereen onder het zand dus de volgende dag ligt er een flinke klus te wachten maar dat was het meer dan waard)





Reacties

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika