Hoogte- en dieptepunten

Vanaf een hele stille zee, geen bootje te zien op de ais, heb ik alle tijd om terug te blikken op weer een dag.
De hoogte - en dieptepunten waren vandaag vooral letterlijk. In Treguier moesten we met hoogwater vertrekken, nou eigenlijk iets voor hoogwater. Zeker rond springtij wordt het afgeraden om tegen de stroom in te gaan de rivier af maar in ons geval lagen we in een box waar je met afgaand water niet fatsoenlijk uit zou komen. We gooiden dus braaf om 9 uur, iets voor hoogwater los. De rivier was weer wonderschoon, echter hoe dichter we bij de monding kwamen hoe ruiger het werd. De noorden wind ging een stevige strijd aan met het afgaande water dat in dit geval tussen de rotsen zuidwaarts wilde. Langzaamaan veranderde het water. De toppen werden hoger dan hoog en de kuilen behoorlijk diep.  Ons bootje had nergens last van en slingerde netjes van het ene oor naar het andere oor zonder een krimp te geven. Toen ik aangaf dat ik vond dat Michiel zich achter het roer moest aanlijnen ging die ook zomaar akkoord. Ik voelde me net een vergeten telefoon in een wasmachine. We werden alle kanten op geslingerd. Ik geef die dingen groot gelijk dat ze het daarna niet meer doen! Terwijl ik binnen zit om Michiel tussen de rotsen door te navigeren ontdek ik een nieuw talent: vliegende laptops uit de lucht vissen. Hij stond heel netjes op een anti-slip matje maar daar laf een gladde plastic kaart onder.  Dom!
Hoe kon dit nou gebeuren? Oké Noorden wind gaf in dit geval een stevige lager wal maar hij was veel harder dan voorspeld. Ik moest terug denken aan een vriendelijke wijze man op de kade in Guersney die een praatje kwam maken: " meisje, het is geen voorspelling, het is een verwachting". Oké een nogal naïeve verwachting in dit geval dan. Om de beurt vragen we elkaar of we terug willen. Eigenlijk is het antwoord van beiden "ja". Echter de VERWACHTING geeft nog steeds een hele stabiele rustige wind aan en terug die wasmachine in met stroom tegen lijkt ook niet heel aantrekkelijk. We besluiten het zeil te hijsen en de zee verder op te gaan, verder dan de route vraagt maar vooral weg van de ondergrondse rotsen. We denken daardoor rustigere golven te krijgen. Als het dan na een half uur nog niet beter is draaien we om. Gelukkig werkt onze strategie.  De deining is stevig en weer hakken we tegen de deining aan de wind maar we kunnen wel zeilen en het  is te doen.  Zodra we boven rotsen varen gaan we weer alle kanten op.  De wind blijft gelukkig heel stabiel en neemt zelfs nog af. Er komt rust.  De jongens zijn nog niet ingeslingerd maar wel rustig. Iedereen heeft de laatste dagen zijn lievelingsplekje om in te slingeren wel gevonden. Jelle buiten bij Michiel, Tim op de bakboordbank binnen, ik in mijn bed en Michiel achter het roer. Als ik hem afwissel kruipt hij in bed. De dag brengen we vooral door met heel veel muziek luisteren, waar mogelijk nog een beetje eten en drinken. Tim vermaakt zich prima maar komt de bank niet af.  Overdag lummelt hij wat op de bank en ongemerkt gaat de dag zo over in de nacht en blijft hij daar liggen om te slapen.  Jelle moet voor de nacht naar binnen. Hij sputtert stevig tegen en wordt ook nog even ziek. Net voordat iedereen echt gaat slapen worden we getrakteerd op dolfijnen! Een hele groep grote en kleine dolfijnen zwemt dicht naast de boot en springt door de golven. Helaas te kort voor een foto maar wij genoten.
Intussen laat ik de stilte op me inwerken. 95 meter diepte onder me, niemand te horen over de marifoon en nergens iets te zien op een paar vuurtorens na in de verte, geen enkel bootje en mijn mannen slapen. Indrukwekkend! Tijd voor een heerlijk kopje thee.

Vlak na het schrijven van dit stukje wordt Michiel wakker omdat we gigantisch liggen te rollen. We varen om ile d' ousssant heen en krijgen we oceaandeining zijwaarts in. Alle bakjes binnen schuiven op en neer en alles wat in kastjes ligt ook.  Het geeft een flinke herrie en er vliegt hier en daar iets rond wat toch niet goed vast zat, bv wat fruit.  Tim wordt even wakker wn zijn enige opmerking: " hé waarom zijn jullie alle twee wakker?" Als ik uitleg dat we elkaar even helpen door een betere koers te vinden vindt hij alles weer normaal en slaapt verder. Heerlijk zo 'n vertrouwen (en goede nachtrust) dat slapen lukt mij later minder goed. Als Michiel mij weer wakker maakt is er van al dat geweld niets meer over. Bijzonder hoeveel gezichten de zee in korte tijd kan tonen. Intussen gingen we ook zo hard dat we gas terug moeten nemen omdat we bij daglicht aan willen komen in Camaret.


Reacties

  1. Weer in de buurt van de Agape om samen verder te gaan? Hebben ze op jullie liggen wachten?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik mis hier de 'vind ik leuk-knop'. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Filmen jullie af en toe hoe het te keer gaat? Wij kunnen ons er nog niet zo veel bij voorstellen.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika