Finistere-Muros

Zoals gewoonlijk waren onze plannen weer anders.  Goed voorbereid, route in de kaart gezet, uitwijk mogelijkheden bekeken en alles, inclusief bijbootje weer slingervast gezet. Uitwijken zal niet zijn voor het slechte weer maar voor windstilte. We willen een langer stuk varen maar de kans dat we het varen op de motor met bijbehorende herrie en geslinger halverwege beu zijn is groot. Intussen weten we ook dat de mist, golven en wind hier nogal hun eigen feestje vieren en zich weinig aantrekken van de gribfiles die wij binnen halen om de weersvoorspellingen te bekijken. Ik weet het intussen, het is een VERWACHTING.
Helaas Tim wordt die nacht behoorlijk ziek. Ineens voel je je dan heel kwetsbaar. Achter je anker. Genoeg stroom en water bij ons maar toch.   Zonder warme douche, zonder wasmachine, zonder vervoer over een weg in een land waar je de taal niet spreekt. Als ik zo wakker lig met een ziek kind, in de donkere nacht, zelf ook intussen heel moe en brak moet ik echt mijn best doen om al die " wat als" gedachten uit mijn hoofd te houden." Gelukkig is Tim gewoon ziek maar dat zijn wel momenten dat je je ineens echt kwetsbaar voelt. Natuurlijk weet ik dat als er echt iets is er genoeg mensen zijn waar we dichtbij of ver weg toch op terug kunnen vallen maar in zo 'N donkere nacht.....
Zo besluiten we dus om onze plannen bij te  stellen en naar Muros te gaan. Terwijl  we lichtelijk balen komt er een mailtje binnen van de Bojangles, een zeilschip dat  een weekje verder vaart. Een vrolijk mailtje met de tip dat ze Muros aanraden omdat zij daar erg genoten hebben.  Wat heerlijk.  Zonder dat ze het wisten, precies het duwtje dat we even nodig hadden. Ondanks dat we weer op de motor varen, genieten we van de zon en ons uitzicht. Helaas te mistig voor foto 's  maar wij genieten en Tim ligt binnen uit te zieken.
Eenmaal in Muros voelen we ons heel erg welkom. De havenmeester staat al te zwaaien als we aankomen. Helpt aanleggen en vraagt in zeer goed Engels netjes aan " the captain" of alles naar wens is of dat " the captain" het graag anders wil.  Hoe vaak komen we niet tegen dat mensen je helpen maar dan zonder overleg hun eigen plan trekken.
Eenmaal op het havenkantoor krijgen we na het invullen van alle papieren een rondleiding. Het voelt alsof we bij hem thuis te gast zijn.  De luxe  douche, de wasmachine, een "chillroom" met Wi-Fi en boeken en lekkere wegzak-banken en een terras.  Alles wel op zijn Spaans met hier en daar wat scheuren maar zo sfeervol. Muntjes voor de wasmachine hebben ze niet.  Ik moet maar gewoon als we weg gaan vertellen hoe vaak ik de machine gebruikt heb en zeep staat in de kast ernaast. Komt het doordat we 6 nachten  achter ons anker hebben gelegen?  Dat beviel ook erg goed.  Toch voelt het hier ook weer aan als Luxe. Andere Luxe, niet de vrijheid van je anker maar de luxe van gemak ( en Wi-Fi)

Reacties

  1. Aan de overkant voor anker ontvang je de wifi ook ;-) Veel plezier in Muros!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika