Santiago de Compostella

Ooit werkte ik op een camping waar pelgrims op weg naar Santiago langs kwamen. Hun verhalen inspireerden mij enorm! Ooit zou ik dat ooit gaan doen.  Zoals het leven soms andere plannen maakt........ kwam het er nog niet van. Ik las nog eens een boek, Jeanine ( tante) liep er heen en steeds kwam het weer langs in mijn leven. Zo dicht bij wilde ik er nu echt naar toe. De reis was leuk met de trein.  De straatjes tussen het station en het plein waren gezellig maar hoe dichter we bij kwamen hoe meer het tegen begon te staan. De kerk zelf was helemaal een teleurstelling. Ik kan me voorstellen dat een mis hier indrukwekkend is maar die was er nu niet.  Zelf hebben we voor dit soort momenten altijd afritsbroeken aan. Lekker luchtig maar snel om te toveren naar een lange broek. Dat was in dit geval echt niet nodig.  Hordes toeristen liepen tussen de banken door waar een enkeling wel zat te bidden. Mensen maakten herrie en de kleding van veel mensen was bijna strandkleding. De plechtige sfeer die soms in een mooie kerk kan hangen viel in ieder geval niet over ons heen. Goed om er geweest te zijn en wellicht totaal anders als je er wandelend of fietsend aankomt maar voor ons echt kapot gemaakt door het toerisme. Natuurlijk gaat zo 'n tocht lang niet alleen om de eindbestemming net als onze tocht maar wel anders dan we verwacht hadden.

Reacties

  1. weer een ervaring rijker moet je maar denken en weer hele mooie foto´s als aandenken

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jammer Anouk, dat jullie er op het drukste tijdstip van het jaar waren.
    Hoewel het altijd druk is in Santiago, komen er in augustus naast de pelgrims en buitenlandse toeristen ook duizenden Spanjaarden langs die in hun vakantie even de sfeer willen proeven. Voor de pelgrim maakt dit overigens niets uit.
    Want net als voor jullie reis geldt voor een pelgrimage naar Santiago: de tocht is het doel, met de mensen die je er ontmoet en spreekt. Niet de eindbestemming. Neemt niet weg dat je in elke straat en op elk plein van Santiago de geschiedenis voelt van al die honderduizende tochten, bar, boos, zwaar, eenzaam, uit boetedoening of, in deze tijd, meestal vrijwillig.
    Als je kans ziet nog te stoppen bij Finisterre (de meest westelijke punt van het iberisch schiereiland) zie je misschien nog een aantal pelgrims die daar hun kleren of verbranden of in zee gooien als symbool voor het afleggen van hun "oude" leven!



    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika