Cascais

Geduld is een schone zaak.  Nadat ons vertrek gisteren gehinderd werd door de mist, zijn we weer boven de kaarten gaan hangen. We kijken voornamelijk op windfinder. ( gewone forcast en superforcast omdat ze daarvoor verschillende bronnen gebruiken) Daarnaast kijken we op windguru en via zygrib halen we gribfiles binnen. De  eerste twee zijn iets verfijnder, de gribfiles geven een bredere kijk op het geheel. We zien dan ook of er verder op zee een storing actief is waardoor we een inschatting van de deining kunnen maken. Daarbij zien we ook of er een groot gebied met dezelfde wind aankomt of juist een klein strookje waardoor de kans dat dat verandert veel groter is. Op de gribfiles zien we ook beter of wij aan de rand van een gebied zitten met veel of weinig wind of juist er midden in.  Het zegt allemaal wat over de verwachtingen en de (on)betrouwbaarheid. We spraken een Nederlander die in Portugal woont. Hij vertelde dat zelfs de vissersvrouwen die jaar in jaar uit op de dijk in Nazare zaten het niet meer wisten. Het weer veranderde en was instabieler.
Maar goed.  Er zou een stevige deining staan volgens windfinder waar wij onze twijfels over hadden omdat we hem niet konden verklaren maar verder zou de  wind beter zijn dan de komende dagen.  In de middag zou hij net als de andere dagen aantrekken naar ongeveer 20 knopen achter.
We besloten vroeg ( 7 uur) te vertrekken zodat we voor de hardste wind de kapen konden ronden. Rond de kapen kan het namelijk behoorlijk te keer gaan.  10 knopen er bij is geen uitzondering.
De eerste 2 uur na vertrek is er helemaal geen wind en zijn we het eens dat die golfvoorspelling dikke onzin is.  Michiel en ik lossen elkaar af zodat we nog even kunnen slapen.  In een heerlijk zonnetje gewiegd worden door de deining is lekker maar geconcentreerd zoeken naar vissersboeitjes zit er dan niet meer in.
Als Michiel gaat slapen voel ik al vrij snel de deining veranderen, windfinder had toch gelijk, en niet veel later komt er ook wind.  Gewoon lekkere wind waarbij de motor uit kan en we prima kunnen zeilen.  Door iedereen zijn we gewaarschuwd voor de harde wind rond de kapen dus heel verstandig ( alweer) trekken we de genua niet uit maar blijven braaf alleen op het grootzeil varen. Als er rond de eerste kaap niets gebeurt, kunnen we het toch niet laten om een klein wedstrijdje te varen met een andere boot net voor ons onder vol zeil.  Snel rollen we de genua bij. Al die waarschuwingen zullen vandaag of voor ons niet gelden. ( NAÏEF!)
In de buurt van de tweede kaap( wedstrijd intussen dik verloren) voelen we de wind aantrekken. We besluiten ons verlies te nemen en weer verder te gaan op alleen het grootzeil. Dat was verstandig. Als de genua weg is gaan we al snel harder in plaats van zachter. De wind trekt aan en blijft maar aan trekken. Michiel besluit al snel om het over te nemen van de automatische piloot en moet zich schrap zetten. We gaan harder en harder en ondertussen moeten we ook nog slalommend tussen alle boeitjes door.  Als je boven op de golf bent krijg je snel een overzicht, zodra je benen in het dal bent, komt het aan op een goed geheugen. Wat stond ook alweer waar. Om het nog een beetje spannender te maken hebben deze boeitjes bruine kleine vlaggetjes die ook zo nu en dan onder water verdwijnen. Om al het geweld niet te hoeven zien ga ik binnen navigeren. Buiten krijgen we meer dan 30 knopen over het dek en ik probeer binnen een foto te maken van onze sog ( snelheid over de grond) de 34 die ik even vast weer te leggen is niet reëel maar dik boven de 8 wel.
Eenmaal in de haven hebben we nog steeds 20 knopen maar krijgen gelukkig hulp bij het aanleggen.  De jongens vliegen van boord om met Macsen avonturen te gaan beleven. Het hun zakmes gaan ze alle drie op pad. Daarna is dat toch niet avontuurlijk genoeg dus komen ze even melden dat ze verder gaan spelen op de rotsen. Op mijn vraag wat voor rotsen en hoe hoog ze zijn, krijg ik het duidelijke antwoord " nou gewoon, rotsen, rotsen" als moeder geeft me dat niet heel veel vertrouwen. Michiel gaat mee kijken wat mee een echt mannen-antwoord oplevert: " ze vallen niet te pletter maar ze zijn hoog genoeg om je goed zeer te doen.  Ze hebben mij wel verteld dat ze echt voorzichtig zullen doen." Of ik dat nou heel rustgevend vind? Ze hebben in ieder geval een hoop plezier.
's avonds worden we uitgenodigd op zeiljacht Jade. Een frans schip met 3 vitale heren op leeftijd. Wij hebben onderweg foto's van ze gemaakt en dat vinden ze zo leuk dat we een wijntje uit hun eigen wijngaard moeten komen drinken. In mijn beste frans uitleggen dat ik geen alcohol drink zonder deze chateau eigenaren te kwetsen gaat niet lukken.  Ik doe dapper mee.  De jongens blijven lekker op onze eigen boot en knutselen alsof hun leven er van af hangt.

Reacties

  1. Ik had denk ik hetzelfde gedaan. Ik drink ook niet maar zou beleefd een glaasje gedronken hebben bah haha

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika