Afrika

We liggen nu een paar dagen in Afrika. Nou ja, op Sal, Kaapverdie. We zijn over onze eerste schok heen.  Een schok was het voor de jongens en mezelf zeker.  Natuurlijk weet ik dat we in een bubbel leven, een westerse bubbel waarin wij het zelfs voor westerse begrippen heel goed hebben.  Toch hebben ook wij weer mensen om ons heen die het financieel nog veel beter hebben.  Zonder jaloezie, gevoelsmatig zijn we gemiddeld. Wat iedereen daar ook van vindt. 
De  eerste stappen aan de wal deden ons heel bewust worden van die bubbel en ook van onze westerse bril. Er leek heel veel armoede te zijn. De kinderen en ik vonden het heel erg onwennig om door het dorp te lopen. Iedereen heeft een andere huidskleur, spreekt een andere taal en er wordt anders met lichaamstaal om gegaan.  Er zijn duidelijk andere gebruiken en verwachtingen. Regelmatig wordt er tegen ons gepraat, geroepen of geschreeuwd en we hebben geen idee wat ze van ons willen. Doordat we zonder touroperator en grote groep door het dorp lopen zijn we ook benaderbaar. Dat voelt onzeker en kwetsbaar maar ook als meerwaarde en bijzonder.
Nu we er wat langer zijn, zijn we steeds meer op ons gemak.  We beginnen mensen te herkennen, mensen herkennen ons en we zijn over onze schok heen waardoor we de mensen en hun omgeving meer echt gaan zíen.
We merken dat je elkaar kunt helpen. De bootboy ( ik zou hem liever bootmeneer noemen) zorgt voor de was en kan eigenlijk alles voor je regelen. Hij is vriendelijk en niet opdringerig. Soms maken we gebruik van zijn diensten, soms niet. Terwijl ik het eerst nog spannend vind of de was die we mee hebben gegeven nog wel terug komt, zegt dat meer over mij. Hij komt ruim een halve dag later dan afgesproken gewoon met de was aan.  Netjes gevouwen en schoon. Tot die tijd was hij druk aan het werk.
Zodra we bij de kade aankomen met ons bijbootje staan de jongens op de kade al van verre te roepen.  Ze willen allemaal iets bijverdienen door op ons bootje te passen. Betalen we ze te veel? Wij denken van niet maar als we zien hoe ze er om vechten twijfelen we toch.  Als we even later zien dat er een bijbootje van een gigantisch groot schip aan legt en de jongens als straathonden behandelt trekken we de conclusie dat we ze liever iets te veel betalen als dank voor de gastvrijheid dat we welkom zijn in hun dorp dan dat we ons zo onbeschoft gedragen. Als hun bal in het water valt springen ze over de boten met een salto het water in.  Ze zien onze jongens met open mond kijken en mij lachen. Vanaf dat moment is het gedaan met balletje trappen. De grootste capriolen worden uitgehaald om indruk op ons te maken en dat lukt absoluut!
In het dorp wandelen we langs een schooltje.  Als we kijken wordt er gevraagd of we binnen willen komen. We kijken even maar de juf is zo aan het schreeuwen tegen de kinderen dat we snel vertrekken. Wij willen niet op ons geweten hebben dat de kinderen afgeleid worden en straf krijgen. Niet alle kinderen gaan naar school maar wie wel en niet of gedeeltelijk? Het is ons niet helemaal duidelijk. Het schooltje ziet er best gezellig uit. Het is er met Europeese subsidie neergezet.
Iedereen ziet er opvallend netjes uit.  We zien dat er ook gebouwd wordt en we zien zelfs gebouwen met ramen van glas. Hier en daar zijn wat mini winkeltjes en als er een bus van Tui of terreinwagens vanuit het toeristische zuiden komen, gaan er ineens allerlei luiken open en blijken er zelfs souvenirs te koop te zijn.
We hebben het idee dat mensen hier goed genoeg kunnen rond komen van de toeristen en bootjesmensen en de visserij.  Het lijkt er op dat er genoeg werk is voor de mensen.  Daarbij komen er ook dagelijks kleine containerschepen en andere boten de haven aan doen. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika