Inslingeren

De eerste nacht zit er bijna op als ik dit schrijf en ergens als het licht gaat worden worden ook de eerste 100 mijl. We hebben het fantastisch gedaan met z'n viertjes maar het ging niet vanzelf. Vreselijk vervelende golven zorgden ervoor dat we allemaal direct katterig waren. De jongens hielden zich super. Ondanks dat het duidelijk was dat ze er behoorlijk veel last van hadden, viel er geen onvertogen woord en werd de dag gevuld met films van mister Bean.
Michiel en ik konden elkaar overdag aardig afwisselen en degene die zich het minst beroerd voelde hield de wacht. Helaas. Tegen de avond lukt het mij echt niet meer. Ik blijf vissen voeren en voor het eerst deze reis moet ik een wacht overslaan. Michiel pakt mijn wacht erbij. In mijn bed lig ik mezelf voor de zoveelste keer te beloven dat ik echt nooit meer ga oceaanzeilen, dat ik op Kaap Verdie afstapt en Michiel zelf mag weten wat hij met de boot doet maar dat ik niet meer mee ga. Gelukkig blijkt ook altijd weer dat ik eenmaal aan land behoorlijk last heb van zeilersdementie dus gewoon weer opstap. De jongens willen graag noodles of macaroni als avondeten. Zelfs dat kunnen we niet opbrengen. Op ons verzoek wordt er gedineerd met cakejes. Tegen 4.00 uur lukt het me eindelijk om me richting buiten te verplaatsen zodat Michiel binnen nog wat kan slapen. Het is erg rustig zodat we beiden ook buiten hazeslaapjes van 20 minuten kunnen doen. Jelle komt me buiten nog even gezelschap houden om naar de vele sterren en de mooie sikkelvormige maan te kijken. Heerlijk momentje zo saampjes. Gelukkig zijn de golven wat rustiger geworden en is de wind heel stabiel. De motor is al 2 uurtjes na vertrek uitgegaan en sindsdien hebben we steeds ongeveer 15 knopen halve wind wat ons zo'n dikke 5 knopen snelheid oplevert. Voor ons vaart de Vagebond waar we heel langzaam op in lopen (als jullie dit lezen, jullie zijn zeer slecht te zien op de AIS en wij horen jullie wel op de marifoon maar jullie ons vermoedelijk niet) en achter ons gaat de Agape vertrekken.
Het "SSB " netje is helaas niet gelukt, we hoorden niemand. Wel konden we heel helder en gesprek opvangen over de marifoon van de Dutch die 24 uur eerder vertrok dan Wij!

Sent from Iridium Mail & Web.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika