Laatste dagje

Ons laatste dagje op La Gomera. 's Ochtends is het duidelijk dat er na lange tijd een goed weergat is, de haven stroomt half leeg. Wij wachten nog een dagje zodat we niet alleen een goed weergat hebben maar dat de golven ook de kans hebben gekregen om wat minder te worden. Er wordt nog snel even gespeeld in de vroege ochtend en dan zwaaien we de Dutch, de Dingo en de Antares uit.  Die laatste gaan we gelukkig over een week na alle waarschijnlijkheid weer tegen komen, de anderen zal langer gaan duren. Niet alleen de kinderen hebben een gek gevoel in hun buik, ook de volwassenen hebben er een heel dubbel gevoel bij. Op weg naar nieuwe plaatsen, mooie avonturen en nieuwe mensen is het ook altijd lastig om slechts herinneringen mee te kunnen nemen. In dit geval herinneringen en heel veel proviand want iedereen is helemaal afgeladen vol bij vertrek.
Wij kunnen gelukkig gedoseerd afscheid nemen doordat we nog één dagje blijven. We besteden de dag goed. We controleren alles nogmaals.  Doen voor de zoveelste keer " de allerlaatste"  boodschappen. Michiel gaat op de Agape en onze eigen boot de mast in en Rob en Connie helpen om hem extra te zekeren. Als ik langs loop weet ik niet wat de leukste foto is. Michiel in de mast of alle mensen op de kant die staan te kijken. Er ligt vandaag een heel groot cruise-schip dus publiek genoeg.  Onze mast, verstaging ( verticale draden die de mast ondersteunen) en zalingen ( horizontale balkjes die tussen de mast en verstaging zitten) zien er prima uit.  Beneden was het al opgevallen dat er veel vliegroest op de verstaging zit.  Een mailtje naar de man die alles er net nieuw op heeft gezet leert ons dat het niet van de verstaging zelf kan zijn omdat ze  werken met roestvrij staal maar ze bij de productie waarschijnlijk langs ijzer zijn gegaan waardoor er allemaal kleine stukjes ijzer op zitten die nu gaan roesten maar wat totaal geen kwaad kan. We hebben er geen zorgen om maar vinden het  wel behoorlijk slordig!!! Bovenin blijkt het nu ook  vol te zitten met vliegroest op de verstaging. Gelukkig is er verder niets bijzonders.
Ook het onderwaterschip krijgt weer een keuring. De schroef ziet er prima uit en de snelheidsmeter is weer vast gaan zitten door aangroei. Om de één of andere reden is dat altijd de eerste plek waar we aangroei hebben dus standaard procedure om los te maken voor vertrek. Binnen en buiten de boot wordt alles weer flink gepoetst en de laatste wasmachine wordt gevuld.  We hebben geen idee of we de komende tijd veel de beschikking gaan hebben over onbeperkt water en goede wasmachines. Onze drijvende caravan verandert na een dag hard werken weer in een slingervast zeilschip. 
De jongens spelen intussen nog lekker overal en nergens. Op het strand, op andere boten en op de steigers. Voertaal Engels, Duits en Nederlands. Ze redden zich prima en krijgen veel plezier in het leren van elkaars talen. Het harde werken wisselen ook wij af met een bezoekje aan het strand en het dorp. In het dorp is een leuke markt. Schitterende producten voor onbetaalbare prijzen. Vermoedelijk hele reële prijzen voor mooi handwerk maar niet iets dat ik zomaar in het voorbij gaan koop. De cruiseschip passagiers zijn meer hun doelgroep. Ik zie een leuke tas en een kleine gitaar. Respectievelijk 80 en 250 euro. Helaas. Direct voel ik wel het gemis van mijn eigen gitaar. Michiel biedt nog aan om het als heel vroeg verjaardags cadeau te kopen maar zelfs dat vind ik geen goed plan. De jongens mogen zelf nog wel een armbandje maken met hun naam.  Jelle slaat stevig op de vingers van de man maar ze zijn trots op hun bandjes.

We sluiten de dag af met een wandeling over de markt waar intussen live muziek wordt gespeeld. Jelle en ik dansen, Michiel en Tim genieten net zo veel. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika