Sal

De laatste mijlen duren altijd het langste, zo ook vandaag. Aangezien de wind helemaal is weg gevallen maar we wel met licht willen aankomen varen we de laatste dag met de motor bij. We zien het eiland voor ons liggen, totaal anders dan we tot nu toe gezien hebben. Laag met hier en daar een bergje.
Rond 16.00 uur varen we de ankerbaai in. Wat een desillusie na zo'n lange tocht. De baai ligt overvol. We vinden toch een plekje. Nog voordat we de bijboot hebben opgeblazen en een beetje hebben opgeruimd worden we gespot door de bemanning van de Antares. Zij gaan op zoek naar een plek om te zwemmen en nodigen onze jongens ook uit. Er wordt afgesproken dat als wij zo ver zijn, we ze achterna komen. Terwijl wij hard doorwerken ( niks relaxen bij aankomst) . Na een half uurtje komen ze al terug overal is de deining te hoog of is het water te smerig. Omdat wij half buiten de baai liggen besluiten we dat alle 4 de kinderen hier blijven zwemmen bij onze boot. Dankbaar worden we uitgenodigd om op hun boot daarna lekker te komen eten. Het wordt een zeer gezellige avond waarbij de kinderen leren om in een bootmansstoeltje aan een lange lijn van de achterkant naar de voorkant van de boot te slingeren. 3 keer raden wat hier aan boord nu bovenaan de verlanglijstjes staat.
Veel te laat keren we in het donker terug naar de boot en tot onze grote irritatie ligt er een gigantische catamaran op nog geen 3 meter van onze boot. Veel te dicht bij, die gaan we vannacht met het draaien van tij of wind zeker raken. Aan boord enkel een wachtsman die alleen maar roept " no problem, no problem". Wij vinden het wel een " big problem". Het is ons al snel duidelijk dat deze man de boot echt niet kan verleggen en alleen toezichthouder is. In het donker onze boot verleggen is ook geen optie.
We halen wat ankerketting binnen zodat onze draaicirkel kleiner wordt en besluiten het zo te laten. In mijn allerbeste Frans probeer ik ons probleem uit te leggen. Hij antwoordt dat we ons geen zorgen hoeven te maken. Hij blijft de hele nacht wakker, waakt over alle boten in de haven en zorgt dat we elkaar niet raken. Onze bijboot die we uit het water aan het hijsen zijn kunnen we ook gewoon laten liggen.
Die nacht gaan we een aantal keer kijken waarvan Michiel één keer de boot afduwt.
De vriendelijke wachtman zien we niet één keer meer.

Sent from Iridium Mail & Web.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika