Inklaren

Via de zee het land binnen komen is vaak een verhaal apart voor de autoriteiten. Vandaag was het aan ons de beurt om te gaan inklaren. Zonder gids gaat dat bijna niet.  Om 8 uur vertrokken we samen met de bemanning van een Brazeliaanse boot met een gids/taxi chauffeur richting Paramaribo. Door de ochtendspits.  Iedereen is erg gemoedelijk ( en rijdt links). De verkeersregels kan ik niet ontdekken. Ze zullen er wel zijn maar ik heb het idee dat iedereen maar iets doet.
Na ruim een uur komen we aan bij de MAS ( Maritieme Autoriteit Suriname) waar we ons over de marifoon al gemeld hadden toen we binnen voeren. Na een tijd op onze beurt gewacht te  hebben, mogen we naar binnen. Wel met gepaste kledij zoals ons vooraf gevraagd werd.  Lange broeken, dichte schoenen en schouders ruim bedekt. Binnen zitten 6 heren achter bureaus en wordt ons gevraagd om formulieren in te vullen. 8 formulieren waar je iedere keer in soms andere volgordes hetzelfde in vult.  Als ik een vraag niet begrijp weten ze het zelf ook niet.  Het formulier gaat het hele kantoor door en ze kijken nog even wat andere boten daar in hebben gevuld. Ze komen er niet uit.  Daar zitten ze dan, 6 hooggeplaatste heren met dito uitstraling. In de lach schieten is hier niet gewenst maar van binnen......
Vervolgens mogen we naar vreemdelingenzaken voor een toeristenkaart. De aanvraag wordt gedaan en vervolgens mag Michiel met de gids en de andere bemanning naar de bank waar je de toeristenkaart moet betalen. Betalen kan alleen in euro's of Amerikaanse dollars, in platgestreken geld.  Na een lange tijd komen ze weer terug. Het betaalbewijs wordt overhandigd en weer mogen we wachten. Met een toeristenkaart en 120 euro lichter mogen we weer verder.  Op naar de militaire politie waar we op vertoon van de papieren van alle eerdere instanties stempels in ons paspoort krijgen. Natuurlijk wel nadat ieder formulier weer in 4voud is ingevuld. De mevrouw achter de balie moppert op onze gids.  Ze heeft geen kerstpakket gekregen van hem en hij moet voortaan vroeger komen. Dat we al vanaf 8 uur 's ochtends op pad zijn maar de instanties voor haar niet heel vlot waren zeg ik maar niet.  Tussendoor voert ze telefonisch  nog een duidelijk privegesprek voor we verder geholpen worden. Als we buiten staan met alle papieren en stempels is het half 2. Net op tijd want eigenlijk sluit het om 13.00 uur.  Kun je gewoon de volgende dag terugkomen. Weer door het drukke verkeer terug naar Domburg. Ik ben ineens een stuk minder enthousiast om zelf eens naar de stad te rijden.  Om 14.30 ploffen we neer op het terras van het resort waar het intussen een gezellige boel is geworden. Moe maar in ieder geval niet meer illegaal in het land.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika