Posts

Posts uit 2018 weergeven

Portzelande - Herkingen

Afbeelding
Onverwacht snel is daar dan toch het laatste tochtje van ons bijzondere seizoen. Terwijl Michiel buiten gezelschap krijgt,  zijn wij binnen fanatiek aan de slag. Inpakken,  soppen, nog meer inpakken en weggooien. We reden al ( een paar keer) eerder met een overvolle auto terug naar Brabant maar het blijft bijzonder hoeveel er in zo'n boot kan. Ons huisje voor een jaar krijgt langzaamaan weer steeds meer weg van een doorsnee boot. Alles halen we van de muur.  Herinneren waar de jongens hun hut mee vol haddden geplakt, bewaarsels en nog veel meer. 
Eenmaal in de haven halen we ook de zeilen er af en gaat alles in de auto.  Als er echt geen plekje meer over is en iedereen helemaal ingepakt zit,  is het tijd om deze schitterende herfstvakantie af te sluiten.

Zierikzee - Portzelande

Redelijk vroeg vertrekken we voor het relatief lange stuk naar Portzelande. Op vol vermogen persen we 4,5 knoop en later met rokende motor 5 knopen snelheid uit ons bootje om nog net met de opening van de Zeelandburg mee te kunnen.  "Ach hij is gewoon aan een grote beurt toe" is de reactie van Michiel als ik aangeef dat ik de boel graag heel hou en de brug over een half uur normaal gesproken ook weer open gaat.  Nu is dat in Zeeland altijd onder voorbehoud met al die storingen maar een rokende motor is ook niet alles.  Wij hebben het in ieder geval gered en over de marifoon horen we dat er bij de volgende schutting wat vertraging is in verband met een monteur die bezig is.
Omdat we met ons motorvermogen en de windverwachting geen zin hebben om het hele stuk stroom tegen te hebben zijn we toch blij dat we door kunnen en in ieder geval nog eventjes doodtij mee pakken.
Onder een zalig zonnetje genieten we van de verlaten Oosterschelde. Een enkele beroepsvaarder en in de verte…

Yerseke- Zierikzee

Afbeelding
Een heel hartelijk weerzien met Francis en Cu van de Aliante in Yerseke. Zeilen is zalig maar mensen ontmoeten is toch ook wel erg gezellig. We kletsen bij en eten traditioneel samen aan boord van de Aliante. Het rondje zwemmen na het eten laten we over aan de jongens. Het water is écht veel kouder dan in de Carieb.
Het is leuk om elkaar weer te zien en te spreken en ons in de Belgische taal onder te dompelen. Samen blikken we terug op de reis.  Ieder heeft andere herinneringen die weer nieuwe herinneringen boven brengen. Heerlijk om weer even uitgebreid te kletsen over afgelopen jaar.
De volgende dag ligt de haven er stilletjes bij. De bedrijvigheid van gisteren is verdwenen en toch varen we met buikpijn uit.  Even waren we terug in de Caribische  sfeer.
Zo veel wind als we op de heenweg hadden, zo rustig is het vandaag. Stroom mee dobberen we met een paar knopen snelheid onder vol zeil richting de Zeelandburg. Door gebrek aan wind is het water spiegelglad waardoor we goed zicht h…

Grasmaaien en vliegende zeehonden

Afbeelding
"Hé Michiel!" Klinkt er uitbundig vanaf de steiger. Wat een ontvangst, dat kan er maar eentje zijn. Jet, een nicht van Michiel, blijkt toevallig met haar man in Yrseke te liggen en ziet ons binnen varen.
Bestemming Yrseke, eigenlijk om Francis en Cu van de Aliante weer te zien was nog even spannend.
Zaterdag bij het wegvaren vanuit Herkingen blijken we amper voortstuwing te hebben. We moeten met 20 knopen wind dwars op de box er uit en dat gaat moeizaam. Achteruit varen we uiteindelijk onze haven uit en die van de buren weer in om daar in de kom te draaien.  Eenmaal in de vaargeul worden we aan alle kanten ingehaald.  Niet omdat wij nog zo in het relaxte standje staan en de rest gehaast is,  we kunnen gewoon niet harder. Met de motor op 2500 toeren persen we er maximaal 2 knopen voortgang uit. Ons plan om aan een eilandje te gaan liggen stellen we bij. Er staat harde wind en om met zo weinig motor vermogen op een kleine ruimte te manoeuvreren, vinden we vragen om ellende. E…

Hoe is het nu?

Afbeelding
Eindelijk zijn we weer even aan boord van ons drijvende huisje,  even bijtanken. Wel met twee ritjes naar huis voor een drukke agenda van de jongens en voor het eerst met onze viervoeter aan boord. De jongens vinden het vooral heel saai.  Geen vriendjes en koud en guur weer.  Onze viervoeter vindt het prima,  zijn kleedje op de bank en "zijn roedel" compleet. Voor ons wel bijzonder om er weer te zijn al is het nu met lange broeken en vesten. Even terug tussen alle herinneringen. De geur,  de spullen,  bij het open trekken van de kastjes vind ik nog wat lekkers van ergens onderweg.  Zo'n kleine omgeving,  zo intens geleefd. Ieder stukje boot staat voor tientallen herinneringen. Prettig is dan ook dat de fijne herinneringen geen plaats over laten voor de zware momenten. Weer aan boord moeten we ik ook wel even de neiging onderdrukken om de lijnen los te gooien en alles nog eens even over te doen.
Het dagelijks leven thuis is echt in volle gang alsof we nooit anders gedaan…

Daar gaan we weer....

.... nee hoor,  niet weer op reis,  maar echt het dagelijks leven in,  alsof het nooit anders is geweest. Michiel en ik zijn alweer volle bak aan de gang. De jongens zijn hele dagen op pad met hun vriendjes, die gesprekken tussen de kinderen gaan zelden of nooit over de reis maar gewoon over gamen, bouwprojecten of speelafspraken.
Morgen gaan ze weer naar school en komt er echt echt echt een einde aan hun vrijheid.  Zal het wennen zijn? Dat zeker, maar of zij na bijna 60 weken nu meer moeten wennen dan andere kinderen na 6 weken? Mijn inschatting is dat dat wel mee zal vallen.
Nieuwe gymspullen zijn gekocht, Tim zijn tas is in gepakt, Jelle heeft vooral een hoop bij elkaar gesprokkeld omdat hij zijn twee etuis en schoolagenda op de boot heeft laten liggen. Eigenlijk is dat wel kenmerkend.
Eenmaal thuis genieten de jongens weer zo van hun vrijheid en vriendjes dat we amper meer aan boord zijn geweest. Wij zijn direct zo druk dat de hele boot een beetje naar de achtergrond is gegaan. Af…

Compleet

Afbeelding
Het heeft even geduurd maar we zijn weer helemaal compleet,  de cavia's zijn na een fantastische logeerpartij weer thuis en we hebben ons gezin aangevuld met een nieuwe viervoeter, genaamd Rody.
Nog één week vakantie en alles gaat heel echt weer beginnen. Toch spannend!

Echte leven

Wat zijn er veel stappen te zetten richting het "normale leven. "
Vandaag zetten we weer een grote stap. Ik ben alleen thuis.  Alleen zijn was een hele grote uitzondering dit jaar. Vandaag is Michiel om 5 uur op gestaan om aan zijn eerste werkdag te beginnen. "Het zal wel heel erg wennen zijn" was ieders reactie. Het antwoord dat men dan kreeg, was in mijn ogen een echt Michiel antwoord: " Geen idee,  ik ben nog nooit eerder na zo'n lange reis weer begonnen." Toch kan ik niet ontkennen dat het hem en ons wel wat doet. Los van het feit dat we weer zonder elkaar zijn,  moeten we er in de agenda weer rekening mee gaan houden dat werken veel tijd in beslag neemt en we daar dingen omheen moeten gaan plannen.
De jongens zijn los van elkaar logeren, ook een grote stap.  Ze waren elkaar af en toe behoorlijk beu dit jaar maar hebben het ook fantastisch gehad samen. Ieder een andere kant op is dan toch echt wel weer even een stap.
De afgelopen dagen hebben we …

Opruimen en klussen

Afbeelding
Richting Zeeland om weer een hoop op te halen en wat te klussen en te poetsen. Nu hoef ik natuurlijk niemand te vertellen dat het best warm is maar ondanks dat we uit de Carieb komen, vertraagd het alles behoorlijk.
De eerste dag liepen we al een zeer prettige vertraging op doordat we een bezoek brachten aan de Dingo die voor anker lagen bij Stellendam. Wat een feestelijk weerzien!
Volgens planning kregen we de volgende dag bezoek en gezien de warmte hebben we ons vandaag ook maar netjes aangepast aan het weer.  Met onze kleine vloot achter de boot en aan dek en wat havenvriendjes plus hun vloot vertrokken we naar het midden van de Grevelingen in de hoop nog een klein briesje op te pikken. Helaas lukte dat niet, geen enkel zuchtje wind te bekennen maar we hadden het toch gezellig. Een barbecue in de schaduw zorgde ervoor dat ik niet hoefde te koken en de jongens nog konden ravotten. Opruimen en klussen, het komt wel weer.

Op tilt

Het blijft bijzonder lachwekkend hoe onze over georganiseerde maatschappij op tilt slaat als je buiten de hokjes danst, of zeilt in ons geval. Vandaag ging mijn telefoon, gelukkig mijn mobiel want de monteur die onze vaste lijn en televisie/ internet zou komen aansluiten had spontaan vrij genomen zonder enig bericht. Tja het bedrijf vond het ook heel slordig dat die monteur ons niet had afgebeld. Dat ik een afspraak had met een bedrijf en niet met een individuele monteur dus het bedrijf er op aansprak ( Gideon) vinden zij belachelijk en dat ik morgen niet weer de hele dag thuis blijf omdat de monteur dan misschien wel kan komen vinden ze zo mogelijk nog belachelijker. Geen excuses van hun kant voor het niet afbellen etc,  vooral irritatie naar ons toe. Als ik mijn telefoon opneem val ik weer in de volgende verbazing."Met de gemeente Gilze Rijen, ik zie dat u zich ingeschreven heeft in onze gemeente en via internet heeft ingevuld dat u vanuit het buitenland naar onze gemeente verh…

En hoe voelt het nou om weer thuis te zijn?

Naast "Ben je vaak bang geweest?" De meest gestelde vraag.
Nee, echt bang zijn we nooit geweest, ongerust wel eens variërend van zeer regelmatig bij mij tot een hele enkele keer bij Michiel.
Intussen zijn we alweer een aantal nachten thuis geweest en weer naar de boot vertrokken. Ons doel was om spullen op te halen, wat poetsen en wat te klussen maar daar komt met deze temperaturen echt niets van.
Mijn bootbed slaapt nog veel lekkerder dan ons bed thuis,  dat was echt nog heel erg wennen. De eerste nachten hebben vooral Michiel en ik vreselijk slecht geslapen, zoveel ruimte en zo'n ander matras.
De jongens genieten van alle ruimte ( hun fietsen,  de bibliotheek en vriendjes) wij moeten ook wennen aan alle ruimte. Op de boot was alles zo compact en overzichtelijk.
Het is wonderbaarlijk hoe twee autoladingen met spullen van zo'n relatief kleine boot, zo'n groot huis compleet kunnen ontregelen. Alles moet weer een plekje krijgen, wij moeten weer onze draai vinden …

Thuis

Afbeelding
19 juli, morgen een jaar geleden vertrokken we,  vandaag rijden we naar huis.  We brengen de dag nog zeilend met de dingy-go door.  Terwijl ik al ver de Grevelingen opgevaren ben, is Michiel nog steeds niet in zicht met het bijbootje. Ik besluit terug te gaan om te kijken waar hij blijft. Dat klinkt makkelijker dan het is.  Met een windje in de rug kwam ik snel ver,  nu moet ik opkruisen tegen de wind in.  Al ploeterend lukt het best aardig en zie ik Michiel in de verte aan komen in de kano.  Het motortje is kapot en met geen mogelijkheid aan de praat te krijgen. Het lukt me om op eigen kracht terug de haven in te komen maar ook 's middags krijgt Michiel geen beweging meer in de motor. De jongens willen echt nog graag zeilen dus stapt Michiel maar bij hen aan boord.
Tegen 16.00 uur besluiten we het vertrek niet langer uit te stellen,  we gaan naar huis. Even flink aanpakken en ruim een uurtje later zijn we klaar genoeg om te vertrekken. Het afscheid maken we een beetje makkelijke…

Mosselbank

Afbeelding
Écht naar huis gaan,  we stellen het steeds nog een beetje uit.  Heel lang gaat dat niet meer want er staan al wat afspraken thuis maar wat genieten we.  Na al die mijlen hebben we weinig zin meer om met ons drijvend huisje te varen maar onze kleine vloot maakt overuren. Vandaag zijn we naar de Mosselbank, een eiland op de Grevelingen, gevaren met z'n viertjes. Na drukke dagen met de jongens aan het roer,  greep ik vandaag mijn kans. Heerlijk gevaren!

Uitrusten

Afbeelding
Wat een fantastische dag gisteren maar wat zijn we moe van alle indrukken en de warmte. We blijven lekker in en om de haven de komende dagen.
Tot grote vreugde van de jongens heeft Michiel,  toen hij thuis de auto ging halen ook onze dingy-go mee genomen. Eindelijk kunnen ze weer zelf zeilen.  Omdat er amper wind staat,  sleept Michiel ze naar het midden van de Grevelingen waar wel een klein beetje wind staat.  Eerder was vooral Tim fanatiek, nu is Jelle er ook niet uit te krijgen.

Herkingen Marina

Afbeelding
Wat een welkom, terug op onze heerlijke thuisbasis. Als we vertrekken vanuit Bruinisse, willen de jongens alle twee echt nog even sturen. Na 360 dagen en onvoorstelbaar veel mijlen voelen we dat we naar huis gaan.  Heerlijk om ons in Herkingen weer zo welkom te voelen en gezellig dat er ook nog een ontvangstcomité stond.
Een hele gezellige middag vliegt om. De kinderen vangen weer krabben, leren hun vriendjes kanoën en hangen gezellig voor de tv. Ze gaan verder daar waar ze gebleven waren een jaar geleden. Wij kletsen en borrelen en genieten er ook ontzettend van om iedereen weer te zien. We kijken terug op een super aankomst na een super reis.

Goes - Bruinisse

Afbeelding
Nog even naar de lekkerste verse bakker voor broodjes,  nog even een rondje langs alle spreuken op de haven en dan gaan we om 10.00 uur door de brug,  de stad uit.  In een convooi van zo'n 10 schepen varen we het kanaal af richting de Oosterschelde. Er staat weinig wind maar we kunnen lang,  rustig zeilen.  De wind draait wat waardoor we steeds meer moeten opkruisen en steeds minder voortgang maken. Lang lukt het, al wordt ook de snelheid steeds minder.  Bij het mastgat aangekomen geven we het op.  Er is van beide kanten veel beroepsvaart, het water is smal en de wind nog ongunstiger. De motor gaat aan en het laatste stuk naar de sluis varen we op de motor. De sluis om de Grevelingen op te kunnen ligt "zomers" vol maar gelukkig kunnen we mee.
In de haven van Bruinisse krijgen we bezoek van de "Grand vitesse". We worden verwend met een heuse tas met inhoud die we zelf weer kunnen vullen.  De kinderen spelen in het water achter de boot en in de speeltuin en we e…