Tobago, vervolg

We moeten erg wennen aan het rollen hier op de ankerplaats ( gisteren viel de cola fles spontaan door een golf van het aanrecht) en aan de warmte. De mensen hier maken veel goed. Toen we hier jaren geleden kwamen en onze bijboot op slot deden werden we vriendelijk toegelachen. " We waren hier zeker nog nooit geweest, mensen deden hier nooit iets op slot, huizen hebben niets eens sloten!"
Of het nog zo is, weten we niet.  De tijd maar vooral Trinidad en Venezuela zijn veranderd. 's Avonds zorgen we dus dat we in ieder geval aan boord zijn. Overdag oogt het nog steeds net zo gemoedelijk. We proberen de wandeling die we toen maakten te vinden of andere plekken.  We herkennen nog steeds weinig. We ontmoeten wel veel behulpzame mensen. Tijdens een wandeling ontmoeten we Lucile, een actieve 70 jarige vrouw.  11 kinderen, 43 kleinkinderen en 3 achterkleinkinderen. Omdat er op zaterdag hier in het dorp niets voor de kinderen te doen is, heeft ze een schooltuin opgezet. De kinderen leren er een hoop en mogen zelf verkopen wat ze oogsten. We krijgen een rondleiding, mogen suikerriet proeven en worden uitgenodigd om zaterdag mee te komen doen als de kinderen komen.
Tijdens een andere wandeling komen we haar weer tegen en krijgen we "sugerappels". Tevens wijst ze ons een schitterend uitkijkpunt. Ik heb het idee hier al eerder geweest te zijn. Eindelijk herkenning.
Als we terug aan boord zijn, komt er een lokale visser langs.  Hij wil Michiel en de jongens morgenochtend mee uit vissen nemen.  Tegen vergoeding van de diesel en een klein beetje extra mogen ze (een gedeelte van) de vangst houden.
We brengen de dagen door met school, wandelen, zwemmen en genieten van de lokale hapjes en drankjes.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika