Rondje eiland

Samen met een andere bemanning hebben we deze week een auto gehuurd. Autoverhuur is erg duur hier maar als je hem voor een langere tijd huurt is het te doen.  In Suriname betaalden we ongeveer 10 euro per dag, hier is het ongeveer 55 euro. 
Enkele dagen gebruiken we de auto samen voor boodschappen en enkele dagen om zelf met het gezin er op uit te gaan. Vandaag was het onze beurt. Eerst een toertje langs de drie watersportwinkels. De door ons op maandag bestelde zonnepanelen zouden ineens niet aan het einde van de week maar over 4-6 weken geleverd worden. Helaas, niemand kan ons helpen dus krijgen we ons geld terug.
We gaan landinwaarts. Op eerdere eilanden schreef ik al dat er geen recht stukje weg te vinden was, het blijkt nog erger te kunnen.  Behalve de bochten is er hier ook geen stukje horizontaal te vinden.  Op Tobago was dat ook zo maar reed men rustig en waren de wegen in goede staat.  Hier zijn de wegen duidelijk slechter, zitten er diepe gleuven naast de smalle weg om het water af te voeren en rijdt men in plaats van rustig links, idioot hard op het midden van de weg. Voor iedere bocht is het dus hopen dat er niemand de bocht om komt vliegen. Regelmatig gebeurt dat wel en dan hangen ze op hun claxon. Op de "Europese bestuurdersplaats" zit ik dus ineens naast Michiel als chauffeur. Het voelt alsof ik uren lang in de achtbaan zit en laat ik nou nooit in achtbanen durven. Moe en hongerig besluiten we een stop te maken bij Belmont estate, een 300 jaar oude cacao plantage. Dat dat de plantage was die we zochten komen we terug op de boot pas weer achter nadat we omgedraaid zijn omdat we het niet konden vinden. 
We hebben er dus gewoon zitten eten! Het eten zelf was prima maar even schrikken we wel.  Het oogt allemaal zo vreselijk chique dat we bang zijn dat ons hele budget er doorheen gaat. Onze stoelen worden aangeschoven, servetten op onze schoot gelegd, er lopen veel obers rond die ongevraagd steeds water bij schenken. Het bestek dat één van de jongens laat vallen wordt direct vervangen, we krijgen en hete handdoek voor onze handen voor dat we gaan eten en er is geen menukaart maar de obers doen alles uit hun hoofd.  Michiel maakt met de jongens al een plan dat hij na het eten naar het toilet gaat en dan stiekem naar de auto, de auto start en wij aankomen rennen, er in springen en snel weg rijden zodat we niet hoeven af te wassen want zoveel geld hebben we "natuurlijk" niet bij ons.  Je zou zeggen dat ze hun vader al langer dan vandaag kennen maar aan hun blikken te zien weten ze niet hoe serieus Michiel het meent. 
De geplande bestemmingen vinden we niet meer maar het achterland is erg mooi. Weg van de stad is direct het Amerikaanse toeristenlaagje er af.  Mensen wonen bijna op het strand of in de bergen. Variërend van kleine huisje tot behoorlijk grote huizen. Mensen werken hier vermoedelijk hard. Iedereen ziet er gezond en erg vezorgd uit maar de glamour van de hoofdstad lijkt niet tot hier te rijken.
Als we terug rijden zien we in de haven een schip van Michiels oude werkgever Seatrade. De Atlantic klipper ligt in de haven. 

 Belm

Reacties

  1. Mooie oefening voor de achtbaan dan haha volgende keer pretpark gewoon de achtbaan in

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoe is het afgelopen? Hebben jullie veel af moeten wassen?

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika