Terugblik

Op wacht onder de sterrenhemel en volgens velen een zeer bijzondere maan. Ik begrijp dat er 3 bijzondere maanfenonemen samen vallen. Mij valt het vooral op dat de maan zo fel is dat het wel dag lijkt. Heerlijk, eens een keer geen gitzwarte nacht. 's Nachts varen heeft voor ons veel voordelen.  Jelle  en ik hebben minder last van zeeziekte, helaas lijkt dit voor Jelle gedurende het afgelopen half jaar eerder toe te nemen dan minder te worden, Tim heeft minder last van verveling, dus hebben wij minder "last" van de kinderen en zij van ons. Daarbij hoeven we niet te haasten. In dit geval staat onze aankomst gepland ergens in de ochtend dus kunnen we uren vertraging oplopen zonder het risico dat we in het donker een onbekende baai of haven binnen hoeven te lopen. Rustig aan doen we vannacht zeker. Terwijl de Alliante met gereefd zeil nog nog steeds tussen de 8 en 9 knopen loopt, sukkelen wij met 3,5- 5 knopen voort. Er staat meer wind dan voorspeld en in plaats van bakstagwind ( ideaal schuin van achter) hebben we halve wind en soms zelfs aan de wind  ( schuin van voren).
De jongens doen het goed maar Michiel en ik hebben het zwaar. Omdat ik me iets beter voel dan Michiel stuur ik hem met de jongens naar bed. Hij maakt er dankbaar gebruik van.  Het is weer een echte eerste nacht.  Weinig ritme maar wie kan draait wacht en wie kan slapen, zorgt dat hij energie op doet.  In dit geval betekent dat dat ik voorlopig de eerste paar uren wacht pak en Michiel roep als het nodig is.  Ik lig buiten wat op de bank vanalles te overdenken. Amper een half jaar geleden had ik nog nooit een nacht gevaren en deze nacht lijkt wel een samenvattng van alles wat ik geleerd heb. Druppels en aantrekkende wind, ik zie dat we enkel onder het staartje van een gitzwarte wolk doorvaren, het ergste moeten we al gehad hebben, dat komt wel goed.  De boot die alle kanten op gaat door de vervelende golven, prima dan gaan we wat meer naar bakboord zodat ze minder vervelend tegen de boot komen. Michiel die extra zeil wil zetten of juist wil reven, laten we dat even anders aanpakken gezien de situatie. Het vrachtschip van 330 meter lang dat al een half uur met ons op ramkoers ligt een over 25 minuten bij ons zal zijn, daar trommel ik Michiel wel zijn bed voor uit. Het blijkt geen paniekvoetbal wat Ik in het begin vaak deed maar ik heb het inderdaad goed ingeschat en Michiel gaat het schip oproepen. "Natuurlijk heeft hij ons gezien, als wij snelheid en koers houden, gaat hij achter ons langs." Het oproepen lijkt toch iemand wakker geschud te hebben want na onze oproep verandert hij wat van koers en passeert netjes.  Wel op minimale afstand want ondanks dat het nacht is, kan ik de golven tegen zijn romp zien klappen.
Allemaal dingen waarvan ik een half jaar geleden het bestaan net eens wist en nu simpel zelf afhandel. Op de kaart zie ik dat we door de stroom te veel weggezet worden naar bakboord en pas zonder overleg de koers aan.  Het klinkt zo ingewikkeld maar dit soort dingen zijn op de oceaan veel simpeler dan op klein of druk vaarwater, de boot de box in of uit varen of aanleggen, blijft abracadabra voor mij.
Als we nou ook eenvoudige dingen zoals "het raampje van de wc dichtdoen voor je gaat varen" gaan leren dan heb ik een heel stuk minder poetswerk bij aankomst.  Pas bij de 4e golf in de kuip bedacht ik me dat die golven 2 meter eerder langs een raampje kwamen wat open stond.

De wc was gelukkig wel snel gemaakt. Bij vertrek blijkt de wc niet goed te sluiten waardoor het water omhoog komt en de wc overstroomt. Er zit niets anders op dan de afsluiters in het kastje handmatig te  open en te sluiten.  ( lees: terwijl je je gammel voelt, ondersteboven in een stevig schommelende kast met een lekker geurtje  hendels om zetten) Eenmaal aangekomen had Michiel dat gelukkig direct opgelost. En die wc, ach dat zout wacht wel tot morgen verwacht ik, zoniet dan ben ik extra blij en laat ik voortaan al mijn klusjes liggen.  Eerst uitrusten op Grenada.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika