Tijd

Een jaar reizen en vooral keuzes maken geeft ons veel tijd.  We hebben vanaf het begin gezegd dat we liever een paar dingen goed doen dan alles snel.  Daarbij is er zoveel te zien dat alles toch nooit lukt want wat is nou alles? Met al dat moois om je heen blijft het voor ons een valkuil om te veel te doen maar het gaat steeds beter en we zijn er in ieder geval alert op.  We liggen alweer een week in de Tyrrel baai op Carriacou. Terwijl we de huurboten, weer of geen weer, laat zien binnen komen en vroeg weer zien vertrekken hebben wij weinig plannen. We realiseren ons dat de week die wij hier liggen voor veel huurboten al hun hele vakantie was, logisch dat ze doorgaan.

Vrijdag uitklaren en weer verder? Oeps ineens is het alweer donderdagavond en hebben we niet eens naar het weer gekeken. Ach we liggen hier ook wel goed en na het weekend vertrekken kan ook prima.

Door iets langer op een plek te blijven, krijg je ook zicht op het leven op het ( kleine) eiland. Het is een rustig eiland.  Geen cruiseboten, geen resorts of grote hotels. Enkel een mini vliegveld en een kleine ferry die hier komen.
Er staan veel grote luxe huizen en kleine hutjes. Het midden segment zie je nauwelijks. We horen al snel dat de grote huizen van mensen zijn die naar het buitenland vertrokken zijn en vaak alleen met kerst terug komen. Mensen die achterblijven werken minimaal dubbele banen om hun hoofd boven water te houden.  Het is een patroon dat je op alge eilanden ziet: de slimme/ rijke mensen vertrekken en de rest blijft achter.  Touch maakt het eiland op ons een prettige indruk.  We voelen ons heel veilig, zien overal hele kleine winkeltjes en stalletjes waar mensen proberen wat eten of kleren te verkopen. Mensen komen vrolijk op ons over en zien er allemaal erg verzorgd uit.
Het eiland heeft een paar hele kleine dorpjes. Wij liggen bij Tyrrel bay. Over het eiland lopen 3 buslijnen, nummer 10, 11 en 12. Niks geen dienstregeling, bushaltes of knopjes in de bus voor als je er uit wil. Zodra je langs de weg loopt toeteren de busjes waarmee ze zeggen willen " wil je mee, ik ben er nu toch". Onze route, nummer 10 is van de ankerbaai naar Hillsborough. Dat will zeggen dat ze tussen die plaatsen op en neer rijden maar via welke weg is niet gezegd.  De chauffeur zet mensen die aardig in de buurt van de route wonen, en dat is ongeveer iedereen op dit eiland, gewoon thuis af. Wil je iets hebben van de winkel onderweg dan wacht de hele bus gewoon zonder dat iemand zich opwindt. Terwijl er in Nederland niet meer dan 9 personen in zo'n busje mogen, hebben ze hier de grens op 18 gesteld.  Gewoon opschuiven en aanduwen.  Als je er uit wil, klop je op het dak.  Niets geen haltes, gewoon daar waar je graag wil zijn, eventueel met aangepaste route. In de bus proberen we met kinderen wat te kletsen.  Ondanks dat hier veel zeilers komen, blijven we echt een bezienswaardigheid. Zeker voor de kinderen. Als we tegen ze praten duiken ze direct verlegen weg. Soms lukt het wel ook een klein gesprek aan te knopen.
Foto's maken blijft lastig als je zo opvalt.  Het voelt snel ongemakkelijk, niet onveilig, meer onrespectvol. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika