Vertrek

Vertrekken en afscheid nemen is niet leuk.  Ontelbaar veel plaatsen hebben we met tranen verlaten. Dat vind ik één van de zwaarste en meest onderschatte dingen van de reis. Zelf afscheid nemen maar vooral ook het verdriet van de kinderen over het afscheid. Afscheid van mensen en van plaatsen. Ze zijn gewoon nooit klaar op een plaats als we vertrekken, ze hadden nog zoveel plannen.
Toen we op 20 juli Herkingen verlieten konden we niet vermoeden dat dat het eerste afscheid van heel vaak zou worden. Tevens ook een goed teken want dat betekent dat we het bijna overal steeds goed naar onze zin hebben gehad. Nog één keer moesten hier wat foto's gemaakt worden voor we weg konden. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika