Druk

"Jullie hebben het wel druk met spannende dingen" was een reactie van het thuisfront.  "Nee hoor, spannend ervaren we het totaal niet en we doseren het heel goed. " Om vandaag direct even goed uit de bocht te vliegen. Figuurlijk dan want onze chauffeurs op dit eiland zijn tot nu toe zeer rustige goede bestuurders.
Volgens de boatboy van onze mooring konden we het eiland niet verlaten voordat we het indianendorp van de oorspronkelijke inheemse bevolking en de chocoladefabriek hadden gezien. Een groot reservaat waar de inheemse bevolking naar was verdreven maar intussen erg gelukkig woont. Het is voor buitenstaanders, zelfs voor locals van het eiland, niet mogelijk om daar een huis of grond te kopen.
De tocht zou 5 uur duren en de prijs was daar ook naar. We merken absoluut dat de mensen rondom deze baai veel meer ingesteld zijn op toeristen en het aanbieden van diensten. We besluiten de tour vandaag nog te doen.
De jongens verheugden zich erg op de chocolade fabriek. Op Grenada wilden we er naar toe maar konden het niet vinden.  We hoorden leuke verhalen van mensen die het wel gevonden hadden. Helaas, door de orkaan was er al een half jaar geen cacao en geen stroom.  Weinig om te zien dus.  De vriendelijke man deed zijn best om toch zo goed en kwaad als het ging het proces uit te leggen. De jongens weten nu hoe 100 % chocolade smaakt ( heel vies) en om de man toch een beetje te ondersteunen kochten we de dure chocolade maar dan wel de lekkere variant.
Dat bleef een beetje het thema van de dag.  Het reservaat kenmerkte zich vooral door armoede maar oogt verder precies hetzelfde als de andere dorpen.  De bewoners hebben een andere haardracht en de vorm van hun gezicht is anders.  Ze hebben hun eigen taal maar hetzelfde geloof als de andere eiland bewoners. Op mijn opmerking dat ik zo ontzettend veel volwassenen overal zie, vertelt de gids dat het eiland weinig "werkcultuur" heeft. Dat is zeker niet alleen hier het geval. Er zijn weinig banen en sinds de orkaan is dat alleen maar verslechterd. Op het eiland is maar net, eigenlijk net niet, genoeg eten.  Door de orkaan zijn er helemaal geen vruchten, geen bananen en geen kokosnoten, geen mango's. Allemaal omdat de bomen  vernield zijn. Aan deze kant van het eiland zijn ook hele stukken aarde van de bergen weggespoeld, bruggen en wegen. Op onze vraag aan de man van de chocoladefabriek of hij als kleine ondernemer wel geld gekregen heeft uit het fonds van de wereldbank schudt hij zijn hoofd.  De overheid heeft het gebruikt om wegen en bruggen snel te repareren volgens hem.
In het indianenreservaat stoppen we bij een klein souvenierwinkeltje. De jongens mogen iets uitzoeken. We eten in een plaatselijk restaurantje en beginnen dan aan de lange terugweg. De gids stopt nog even bij een ander souvenierwinkeltje bij watervallen. Sorry, we hebben al op zoveel plekken iets gekocht om de lokale middenstand te ondersteunen, het is genoeg geweest. Iedereen is erg moe van alle indrukken. Al met al was het vandaag toch wel te veel.  De komende dagen gaan we ECHT rustig aan doen en school weer oppakken.
De armoede en ellende die we vandaag gezien hebben, voelden niet oké om te fotograferen. Mensen in tenten, onder zeiltjes of hutjes gebouwd van onderdelen die eerder op huizen gezeten moeten hebben. We hebben gelezen dat de oceaan momenteel snel afkoelt en daardoor de kans op veel en zware orkanen voor komend seizoen afneemt. Als wij dit zien maken we ons toch wel zorgen. De hutjes en tenten die nu op deze plekken staan, zijn zeker niet bestand tegen zware wind.  Daarvoor hoeft er helemaal geen zware orkaan te komen. Na dit soort vermoeiende dagen is het weer extra lekker om met je eigen vertrouwde huisje te reizen.  Lekker bijtanken met je eigen spullen om je heen. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika