Hulp

Hulp vragen en hulp geven.  Het blijft opvallend hoe makkelijk dat gaat onder vertrekkers. Natuurlijk, iedereen heeft een lege agenda en dezelfde interesses, maar toch blijft het mooi. Niet alleen naar bekenden en taalgenoten maar in het algemeen. Terwijl wij moe van school mogen aanschuiven voor een warme lunch ( biefstuk, salade en gebakken aardappeltjes flink smullen dus) helpen we vooraf even met de andere boot van het anker af aan een mooring leggen, om vervolgens direct door te varen naar een onbekende boot die de mooring niet te pakken krijgt.  Zelf ook altijd zo fijn als je staat te stunten en je krijgt net die helpende hand.  Tijdens het koken wordt een lesjes "lijnen splitsen" gedaan en direct toegepast door de lijn die aan de ankerketting zit en door aan het slijten is te vernieuwen. ( tip: bekijk op YouTube het filmpje van Olav Cox voor uitleg splitsen.  Zeer verhelderend en je hebt het zo onder de knie) Ondertussen helpen de jongens elkaar.  Zou Pokémon uitgespeeld zijn voor we thuis komen?
Aangezien het ons lukt om met de antenne Wi-Fi op te vangen fungeren we even voor anderen als "internetcafé". Informatieboeken worden onderling als bibliotheek uitgeleend en kennis gedeeld. Als er een bootje langskomt varen met de vraag waar de supermarkt is, raken ze bijna niet uitgepraat over alle tips als ze horen dat wij Noordwaarts gaan, de richting waar zij juist vandaan komen.  Soms krijgen we de vraag/opmerking " Ga het allemaal niet te gewoon vinden en zorg dat je blijft genieten!" Vandaag werd er door één van de kinderen geopperd om er een jaar aan te plakken. Wees gerust ( of voor de lezers die ons minder missen maar vooral van de verhalen genieten, helaas) het gaat simpel weg niet. Maar laat het duidelijk zijn: we vinden het nog steeds niet normaal en Genieten!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika