Taxi bedrijf eigenwijs

Het zal geen geheim meer zijn dat ik niet graag met het bijbootje vaar. Helaas mag ik vandaag voor taxi spelen.

Bij het opstaan is er mail: Wegens omstandigheden is er een nieuw schema. De Aliante is naar het einde van de middag verschoven en wij zelfs van morgen naar overmorgen. De 24e dus, de dag waarvoor we alles op alles gezet hebben om te kunnen vliegen. Wat een geluk dat dat niet gelukt is. We hadden het met dit schema misschien net wel gehaald maar rustig was het zeker niet geweest. Ook mooi dat onze zeer krappe planning bij aankomst in Engeland nu vermoedelijk wat ruimer zal worden.
We ontbijten op ons gemak en gaan eens kijken hoe het aan boord van de Aliante is. Er hoeft weinig meer te gebeuren en we drinken wat op ons gemak. Michiel brengt mij terug naar onze boot en Francis en hij gaan aan de slag. Dan ineens staat iedereen op scherp. De Kingfisher loopt flink voor op schema. Michiel komt terug om zijn spullen te halen en gaat snel Cu naar de wal brengen. Met haar voet is het beter om alvast naar het hotel te gaan. Michiel pikt mij vervolgens op zodat ik hem aan boord van de Aliante kan afzetten en de bijboot mee kan nemen. Fijn is het niet. We hebben dik 20 knopen door de baai staan. De golven en wind zijn pittig, denderen over mijn bootje en aanleggen is helemaal een klein drama, doordat de boten flink liggen te draaien. Denk je er te zijn, ligt de boot zomaar weer een paar meter de andere kant op. Vanuit Nederland krijgen we zelfs een berichtje: " Gaan jullie verplaatsen we zien snelheid op Marinetraffic." " Nee hoor, we spelen gewoon draaimolen achter ons anker."
Helaas blijkt Michiel wat vergeten, of ik even op en neer wil varen.
Eenmaal terug aan boord horen we over de marifoon dat er er zeiljacht is met problemen. De eerste mensen die reageren kunnen toch niet helpen. Michiel en Francis reageren over de marifoon. Gelukkig blijken zij het juiste gereedschap bij zich. Het schip durft echter in verband met zijn diepgang niet bij de Aliante te komen. Ik hoor Francis en Michiel aanbieden dat dat geen probleem is omdat ze nog een bijboot hebben en naar hen toe kunnen komen. Omdat iedereen die hier drijft voor transport de bijboot al heeft opgeborgen is het écht een uitkomst. Het schip is erg blij. Ik iets minder. Ik roep Michiel op en informeer fijntjes of ze misschien een taxi nodig hebben. Dan pas realiseren ze zich dat zij de bijboot helemaal niet hebben maar het voor mij weer een extra ritje betekent. Oeps, sorry. Daar ga ik weer. In de bijboot klimmen, motor starten, lijn los gooien ( inderdaad in die volgorde graag) en hem in zijn vooruit zetten. Tja die laatste stap, het voordeel is dat je het direct hoort wanneer je die vergeet. Ach dat was zeker niet de eerste en vermoedelijk ook niet de laatste keer.
Intussen blijkt dat we tijd genoeg hebben want alle snelheid van vanmorgen is er uit. Uren is er geen beweging te zien aan boord van de Kingfisher.
Als ik voor de zoveelste keer terug kom op onze boot gaat er een alarm. We hebben 25 meter ankerketting uit staan ( wij hanteren ongeveer 5 keer de diepte) maar liggen ongeveer 28 meter van ons anker vandaan. Dat is niet goed. Ik roep Michiel voor de zoveelste keer op: " Als we aan het krabben zijn, zal ik me dan maar geen zorgen maken en de conclusie trekken dat we genoeg ruimte hebben om te wachten tot ons anker weer goede grip heeft?"
Helaas, Michiel vindt dat geen goed plan aangezien hij straks uren van boord is en het makkelijk is om samen te ankeren dan alleen of straks in het donker. Ik mag wéér een nat ritje door de golven maken om hem op te halen. Michiel trekt dezelfde conclusie, het anker is echt aan het krabben. Gebeurt nooit, behalve vandaag.  We zetten 10 meter ketting bij en testen door de motor vol in zijn achteruit te zetten. Geen beweging, goed nieuws! Ik kan weer een retourtje golven maken om hem weg te brengen. Het went niet, helaas, maar de angst die ik heb dat het bootje omslaat gebeurt gelukkig ook niet.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika