We drijven

En kort nachtje,  we slapen allemaal slecht. Bezig met morgen, bezig met ons bootje,  bezig met de grootste criminelen die zo'n narekening durven te sturen, bezig met weer terug naar ons drijvend huisje gaan. 
De jongens slapen veel te laat,  Michiel en ik komen helemaal niet in slaap en als we na lang als twee nog klaar wakker zijn,  stel ik voor even er uit te gaan en iets te doen,  al is het maar even iets eten. Michiel heeft zin in yoghurt en zodra het magische woord is uitgesproken zitten er spontaan twee jongentjes rechtop in bed: "Wij willen ook yoghurt!" Daar zitten we dan, midden in de nacht met z'n viertjes aan de yoghurt.
Uiteindelijk valt iedereen in slaap. Gelukkig maar want om 5.30 uur gaat alweer de wekker. Zo vrolijk als de jongens vannacht waren...... nu is het het tegengestelde. Michiel vertrekt lopend richting de boot, Wij doen nog even een zalig ontbijt. Heerlijk, eindelijk even geen vette hap maar vers en afwisselend. Zalig!
Om 7.00 uur lopen de jongens en ik bepakt  en bezakt door het nog stille Southampton richting de haven. De jongens zijn door het dolle heen en dan is wachten in een haven waar iedereen nog slaapt niet eenvoudig.  Eindelijk komt Michiel om het hoekje van de haven gevaren. We kunnen aan de slag.  Tassen leeg maken, wasmachines draaien, boot van binnen en buiten schoonmaken,  boodschappen doen, zeilen, bimini en buiskap er terug  en nog veel meer klusjes. Het meest bijzondere klusje is wel de dekbedden zoeken. Lang geleden dat we die gebruikt hebben.  Twee zijn er zo gevonden maar waar zijn dure andere twee. We beginnen te twijfelen,  hadden we ze wel bij ons? Zelfs op een bootje van 11 bij 3,5 kunnen dus gewoon dekbedden kwijt raken. Gelukkig komen ze toch nog tevoorschijn.

 De boot heeft de reis prima doorstaan. De boot naast ons op het schip vond het even nodig om zijn bilge ( ruimte onder in het schip waar vocht en vuil zich verzameld) leeg te pompen. Doordat hij veel hoger stond dan wij liep zwart smerig water dus allemaal over ons dek en op een haartje na over de mannen die de banden onder ons schip vast aan het maken waren. Waarom je dat doet als je op een ander schip staat kan ik niet begrijpen. De startaccu deed even lastig toen Michiel weg wilde varen maar ook die werkte uiteindelijk gelukkig mee. 

Eenmaal in de haven zet ik de AIS aan.  Gewoon om voor volgers op de sites weer in Europa te liggen om plaats van op Antigua. Als ik hem aanzet gaat direct het alarm af.  De ankerwacht stond nog aan.  Volgens het alarm zijn we een dikke 3000 mijl van de oorspronkelijke plaats van ons anker verwijderd.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika