Hoe is het nu?

Eindelijk zijn we weer even aan boord van ons drijvende huisje,  even bijtanken. Wel met twee ritjes naar huis voor een drukke agenda van de jongens en voor het eerst met onze viervoeter aan boord. De jongens vinden het vooral heel saai.  Geen vriendjes en koud en guur weer.  Onze viervoeter vindt het prima,  zijn kleedje op de bank en "zijn roedel" compleet. 

Voor ons wel bijzonder om er weer te zijn al is het nu met lange broeken en vesten. Even terug tussen alle herinneringen. De geur,  de spullen,  bij het open trekken van de kastjes vind ik nog wat lekkers van ergens onderweg.  Zo'n kleine omgeving,  zo intens geleefd. Ieder stukje boot staat voor tientallen herinneringen. Prettig is dan ook dat de fijne herinneringen geen plaats over laten voor de zware momenten. Weer aan boord moeten we ik ook wel even de neiging onderdrukken om de lijnen los te gooien en alles nog eens even over te doen.
Het dagelijks leven thuis is echt in volle gang alsof we nooit anders gedaan hebben.  Twee ouders met een baan, een hond en twee jongens met een eigen agenda levert logestiek zo nu en dan nog wat problemen op.  Soms vooraf voorzien waardoor we hulptroepen in kunnen zetten, soms onvoorzien maar ook dan wordt het door de jongens of anderen creatief  opgelost.
Gelukkig raken mijn drie mannen daar niet heel snel van onder de indruk.

Het meeste met betrekking tot onze terugkomst is intussen geregeld. De belastingdienst is nog een heel ander verhaal. We vallen overal tussen in maar moeten toch met een speciaal formulier aangifte doen.  Veel dingen kunnen we niet invullen. Een telefoontje naar de helpdesk leverde alleen op dat we weten dat ze het daar ook ingewikkeld vinden dus dat we een belafspraak kregen. Dat bleek een belafspraak te zijn om een bel afspraak te maken,  weer een telefoontje verder hadden we een echte belafspraak. Niet één om een afspraak te maken maar één voor hulp bij het invullen van het papier. Gedurende de hele maandag zouden we daar over terug gebeld kunnen worden.  Papieren netjes op tafel klaar en de hele dag netjes thuis,  zonder een telefoontje. Omdat Michiel eerder al ervaren had dat de belafspraak voor het maken van een belafspraak twee dagen vertraging op liep, is hij hier ook erg geduldig mee.  Misschien heeft het ook iets te maken met zijn gevoel met betrekking tot dit soort formulieren. Intussen is er een week verder nog geen telefoontje geweest dus gaan we volgende week weer met vrolijke zin aan de slag,  Tot rust gekomen na een weekendje in ons bootje.

De vraag die we regelmatig krijgen en waar we zo aan boord ook zelf weer over nadenken is " zijn jullie nou veranderd?"

Nu is dat zelf natuurlijk zelf lastig vast te stellen maar volgens ons valt het wel mee.  Bij het douchen merk ik dat de jongens tijdens het inzepen de douche nog braaf uitzetten maar als ze de kans krijgen wordt er gewoon ouderwets lang gedoucht.
We zijn weer heel snel gewend aan internet zonder dat we eerst via een terrasje een Wi-Fi code moeten  achterhalen en die vervolgens via onze " WXA" wifiontvanger naar de boot kunnen versterken. De "fruitpunch" of "local juice" heeft plaatsgemaakt voor limonade of frisdrank.
Onbeperkt alles opladen zonder eerst te controleren of er genoeg stroom in de accu's zit, televisie met heel veel zenders,  heel veel vriendjes op je eigen fiets binnen handbereik, geen luiken die snel dicht moeten tijdens de zoveelste regenbui, het went allemaal zo snel dat je bijna zou vergeten dat het nog maar zo kort geleden anders was.
Toch merken we aan kleine dingen wel dat we een bijzonder jaar achter de rug hebben. Sociaal zijn we nog niet altijd helemaal terug. Doordat ik een nieuwe baan heb en we thuis na een jaar nog bij veel dingen na moeten denken, is het snel vermoeiend. Schooltijden,  afval aan de straat, organisatie, overal zijn strakke regels of afspraken voor. Niets gaat meer op de automatische piloot, overal moeten we bij nadenken. We vinden het heerlijk om weer terug te zijn maar merken dat we het aantal prikkels en op een volging van drukke dagen, niet meer gewend zijn.  We hebben alle vier nog meer tijd nodig om bij te tanken. We genieten,  het gaat goed met ons,  we kijken terug op het grootste cadeau dat we onszelf als individu maar ook als gezin hadden kunnen geven. De hoogtepunten waren intens veel hoger dan verwacht,  de dieptepunten waren veel dieper dan verwacht maar gelukkig alweer praktisch vergeten.
Voor herhaling vatbaar? Zeker! Zonder twijfel, een vervolg gaat er komen.
Voorlopig echter nog niet.  Het geld is op en de jongens staan op school voor nieuwe schitterende uitdagingen, met hun vriendjes, juffen en meester. Thuis, wij als ouders in de rol van ouders en alleen als ouders maar wel met veel mooie herinneringen waar we het samen nog vaak over hebben.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Soms word je even stil...

Welkom in Amerika